Hórreo Nº 1 da Casa Aguirre

Na horta da Casa de Aguirre, de gran extensión, onde hai un segundo hórreo e dous pombais, ademais dunhas dependencias en ruínas.

A cimentación é unha repisa alta de perpiaños de granito. Os soportes son catro cepas tamén de perpiaños. O tornarratos é unha peza corrida ao longo de todo o corpo do hórreo. Ten tres claros, con balaústres de madeira e unha cinta. Non ten linteis. Columnas e cornixa de pedra. Parece que os dous penais son de pedra, con dez fendas de ventilación verticais e dúas horizontais, cun orificio circular no pinche. Sobrepenas nos dous pinches, ambos de pedra. Cubrición de tella do país. Remates: cruz latina baixa cos extremo ensanchados de sección cuadrangular e ángulos en chafrán, sobre escocia, no pinche norte; e pináculo piramidal sobre base cuadrangular no pinche sur. Orientado ao NE-SW.

A ficha do Inventario de Patrimonio sinala que este hórreo foi construído no ano 1758 (primeiros indicios do cultivo do millo nesta zona). Parece que o ano está documentado nos anais da familia Aguirre. Ademais, os canteiros construtores foron os mesmos que construíron a igrexa parroquial (1754) e a casona dos fidalgos. A familia Aguirre, de orixe vasca, estableceuse en Imo no século XVIII. Posuidores dunha cuantiosa fortuna en terras, enchían os tres hórreos que posuían a base de “medias” ou rendas que percibían na colleita de Teaio, Imo e Castro, ademais da freguesía inmediata de San Xián. Na época que se corresponde en Galicia coa Ilustración e durante o reinado de Carlos III, chegaron a estas latitudes familias completas de vascos que se dedicaron, entre outras cousas, á implantación do millo, que fomentaron enormemente. Para iso, mercaron terras en abundancia que despois arrendaban a labradores necesitados.