Hórreo de Tarrío

Situado no lugar coñecido como a Banda de Tarrío, nunha finca en absoluto estado de abandono, chea de vexetación.

Fermoso exemplar de hórreo mixto, aínda que en moi mal estado. Non ten repisa, se non que as cepas asentan sobre unha base alta de cachotaría de granito de planta rectangular e máis anchas que os potros. Son de factura ruda, sendo visible algún remendo con cemento, medindo 1 metro de altura. Ten catro cepas de pedras, de perpiaño, molduradas na parte superior. O tornarratos é unha peza corrida ao longo do corpo do hórreo. Ten tres claros con balaústres de madeira e dúas cintas, aínda que conserva a madeira en mal estado. Os dous claros máis austrais están cubertos de hedra. Ten unha porta de madeira no lateral oeste, para a entrada ao segundo e terceiro claro. Diante desta entrada, no chan, é visible unha gran pedra rectangular, para empregar como apoio das esqueiras e dos cestos co millo. Na parte frontal presenta unhas esqueiras de pedra con tres grades, para acceder ao claro norte. Non ten linteis. Columnas e cornixa de pedra. Penal dianteiro de pedra cos restos da porta de madeira, e penal traseiro de pedra, cuberto de hedras. Sobrepenas nos dous pinches, ambos de pedra. A cubrición é de tella do país, atopándose en moi mal estado. Remates: non conserva a cruz, mantendo tan só a base en escocia; e pináculo piramidal rematado en bola, cuberto tamén de hedra. Orientado ao NE.

No 2010, di unha das súas propietarias que ten que ser moi antigo, que tería bastante máis de cen anos, se callar case douscentos.