Camiño Real de Catoira

O Camiño Real de Catoira aparece citado por Elisa Ferreira Priegue (1988) na monografía que dedicou ás infraestruturas viarias medievais no ámbito de Galicia. Nesta obra dise que “podemos dar por seguramente medieval o camiño real costeiro que enlazaba as vilas da ría arousá e ía a Cesures por Bamio e Catoira. Por el íase ás Torres de Oeste, a grande fortaleza costeira que defendía a boca do Ulla, e onde se cobraba unha portaxe, da que Fernando II exime en 1164 aos veciños de Padrón, agás no pagamento de aranceis por tráfico de sal e peixe”.

Este camiño tería moita importancia na comarca do Salnés, península que repartía os seus cotos entre a Mitra compostelá e o Mosteiro de Armenteira. Neste contexto existiría un eixo viario triangular que uniría a cidade de Pontevedra con Padrón, e ambas coas vilas mariñeiras arousás: Carril, Vilagarcía, Vilanova e Cambados.