Pinal da Braña

Localizado no interior das Brañas de Laíño, aquí facían noite os pascueiros que levaban os cabalos á feira de Padrón. Onde antes había piñeiros mansos xigantescos, medrou despois un bosque de acacias negras.

Manuel Lorenzo Baleirón, no seu libro “Toponimia de Dodro e de Laíño. Os nomes na auga”, escribe desta lugar: “O Pinal da Braña está ó lado do esteiro de Tallós e refírese a el Rosalía nun verso (“véxote aló nas brañas, xa no pinar espeso”) pois non houbo outro na zona. Á beira do Pinal había pozos que se dicía que non tiñan fondo. E non o terían. Explica Méndez Ferrín que son comúns en Galicia e no norte de Portugal estes pozos ou pegos (do grego pelagos, ‘mar’), tan profundos que non se dá chegado ó fondo, mesmo se se lles fai unha sondaxe con sete sedeños e que constitúen as portas do máis alá, do outro mundo. Poderiamos imaxinar aquí, entre os doces ameneiros da braña, nos goios charquentos e nas tremas sen cabo dos esteiros, o cadro de Corot no que Orfeo regresa con Eurídice dos infernos por alagados bosques, a lira na man en alto, perseguidos polas sombras glaucas da morte.”