Areeiro Nº 2 de Isorna

Sitúase na beira do regueiro que desemboca no río Ulla, fronte ás Torres de Oeste. O conxunto conserva os muros en contacto directo coa canle fluvial, nos que se distinguen dous sistemas construtivos: un tramo executado en formigón armado e outro resolto mediante muros de cantaría por apilación de bloques graníticos. Aínda se aprecian dous recintos parcialmente definidos, interpretados como antigos depósitos destinados ao almacenamento de area, coñecidos como covos.

Os areeiros do Ulla representan unha etapa clave na historia económica do Baixo Ulla, especialmente durante as décadas de 1960 a 1980. Esta actividade, centrada na extracción de area do leito do río, xurdiu como resposta á demanda de materiais para a construción, que experimentaba un notable crecemento. Os veciños de Isorna foron pioneiros nesta práctica, desenvolvendo técnicas e ferramentas que optimizaban a extracción e comercialización do recurso. A explotación da area proporcionou emprego a centos de persoas e influíu significativamente na economía local. Non obstante, a presión sobre os recursos naturais e a diminución da produción marisqueira levaron a mobilizacións que culminaron na restrición desta actividade, evidenciando o conflito entre desenvolvemento económico e conservación ambiental.